کد خبر: ۱۳۷
» سفر
تعداد نظرات: ۱ نظر
پس از صرف صبحانه، تصمیم گرفتم تا بازدیدی از بنای یادبود کاسکاد ایروان داشته باشم. به همراه والری در خیابان ماشتوتس شروع به حرکت کردیم. ساختمان های زشتی در این خیابان قرار داشته و به صورت ردیفی درختکاری شده بود.

کلیساها و صومعه های جنوب قفقاز

(118سفر)- در ارمنستان، می توانید از طیف وسیعی از کلیساها و صومعه‌ها بازدید کنید. صومعه گگهارد، صومعه تاتِو، صومعه ساناهین، صومعه نوراوانک، صومعه‌ خور ویراپ و صومعه سوان در دریاچه سوان از آن جمله‌اند. اما جاذبه های گردشگری ارمنستان تنها به کلیساها و صومعه‌ها محدود نمی شوند. معبد قرن یکمی گارنی، کاروانسرای سِلیم، دره‌ای در نزدیکی خندزورسکی، وایوتس دزورم، مکانی که در آن سنگ‌های بازالتی به قدمت شش هزار سال وجود دارند و ایروان، پایتخت این کشور از دیگر مکان‌های دیدنی ارمنستان هستند.

بنای یادبود کاسکاد ایروان

والری، نماینده آژانس مسافرتی "بی اند بی" به عنوان راهنما در خروجی فرودگاه بین المللی "زوارتنوتس" به انتظار من بود. این فرودگاه در 12 کیلومتری ایروان قرار دارد. پس از یک رانندگی 15 دقیقه ای به هتل محل اقامتم رسیدیم. در طول مسیر، والری نقشه و اطلاعاتی کلی از این شهر به من داد.

پس از صرف صبحانه، تصمیم گرفتم تا بازدیدی از بنای یادبود کاسکاد ایروان داشته باشم. به همراه والری در خیابان ماشتوتس شروع به حرکت کردیم. ساختمان های زشتی در این خیابان قرار داشته و به صورت ردیفی درختکاری شده بود. در ورودی پارک و مقابل بنای کاسکاد، مجسمه بزرگی از "آلکساندر تامانیان" معمار قرار داشت. در هر دو سمت این پارک نیز مجسمه های مختلفی وجود داشتند که بر زیبایی های آن افزوده بودند.  

قدمت بنای کاسکاد به دهه 1970 میلادی باز می گردد که به مناسبت پنجاهمین سالگرد جمهوری ارمنستان شوروی ساخته شده است. این بنا دارای دو ردیف پله سفید رنگ و تراس هایی در وسط آنها بود که به بالای یک تپه منتهی می شدند. این پله ها گلکاری شده و هر تراس دارای یک دیوار، مجسمه های مختلف و یک حوض بود.

روز گرمی بود و نفس نفس زنان به بالای پله ها رسیدم. چشم انداز ایروان از این قسمت همانند دیگر شهرهای جهان بود؛ تعداد بسیار زیادی ساختمان که برای من منظره‌ای تماشایی محسوب نمی شود. از سمت دیگر این بنا می توانید از پله برقی نیز استفاده کنید اما گردشگران پله های عادی را ترجیح می دهند.  

صومعه گگهارد

پس از بازگشت به هتل، بعد از ظهر همان روز یک ماشن کرایه کرده تا به همراه والری از دیگر جاذبه های ایروان بازدید کنم. اما در ترافیکی سنگین گرفتار شدیم. راننده مرتب به چپ و راست می رفت و سرانجام از آن ترافیک آزاردهنده خلاص شدیم. پس از خروج از شهر با ساختمان های بسیاری مواجه شدم که به واسطه بحران مالی، احداث آنها نیمه کاره باقی مانده بود.

پس از آن، از روستاهای کوچکی عبور کردیم. مردم محلی در دکه‌های کوچک خود کنار جاده ایستاده بودند و به فروش میوه و مربای خانگی می پرداختند. در طول مسیر، لوله های اصلی انتقال گاز نیز قابل مشاهده بودند. به دلیل وجود کوه‌های بسیار و خطر وقوع زلزله در ارمنستان، احداث خط لوله های زیرزمینی دشوار بوده و از امنیت بالایی نیز برخوردار نیستند.

به شهر گارنی رسیدیم. این شهر در 28 کیلومتری جنوب غرب ایروان قرار دارد. چشم انداز طبیعی آن عریان و پر از تپه بود. پوششی از علف های زرد و خشک ظاهری متروک به آنها بخشیده بود. تنها در نزدیکی برخی خانه‌ها درختانی رشد کرده بودند. در دور دست، کوه آرارات در مه و غبار فرو رفته و برف، قله آن را پوشانده بود. هر از گاهی، چند گاو سرگردان را مشاهده می کردم که در حال چرا بودند. چند کارگر نیز روی کوه نزدیک جاده مشغول کار بودند. به گفته والری، بخشی از آن کوه در شب های گذشته فرو ریخته، اما خوشبختانه آسیب مالی و جانی در پی نداشته است.

سرانجام به صومعه گگهارد رسیدیم که در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. کلیسای قرن هفتمی اصلی آن از دیوارهای سنگی درست شده و آکوستیک فوق العاده ای برای آواز خواندن داشت. تا قرن سیزدهم نیز چندین بخش دیگر به این کلیسا افزوده شده‌اند. اکثر کلیساهای ارمنستان داران چهار ستون حائل و گنبدی گرد در وسط هستند. اغلب 12 ستون کوچکتر (نمادی از 12 حواریون) نیز در کلیساهای ارمنستان وجود دارند. محراب کلیسا روی پایه قرار داشت و پله های سنگی در طرفین آن قرار گرفته بودند. به دلیل احتمال حمله‌های بالقوه نیز این مکان دارای پنجره های کوچک و در ارتفاع بالا بود.

کلیسای جدیدتر این صومعه دارای درهای چوبی بود که نقش برجسته یک نیزه روی آنها حکاکی شده بود. همچنین، نقش برجسته های بسیاری روی دیوارها،صلیب‌ها و نمادهای کلیسا وجود داشتند. همانند دیگر جاذبه‌های توریستی، در اطراف این مکان نیز مردم محلی در دکه‌هایی خود به فروش محصولات مختلف مشغول بودند. مقداری لواشک میوه ای را امتحان کردم. این خوراکی از میوه های خرد شده مانند توت‌ها یا آلو که خشک و فشرده شده‌اند، تهیه می شود. لواشک خوشمزه‌ای بود و مقداری از آن را به قیمت چند سنت خریداری کردم.

معبد گارنی

روز بعد، از معبد رومی گارنی که در قرن یکم میلادی ساخته شده، بازدید کردم. این معبد به دستور پادشاه "تیریداتس" ساخته شده و قصر نزدیک به آن نیز سابقا اقامتگاه تابستانی وی بوده است. به واسطه زلزله‌ای که در قرن هفدهم رخ داد، این بنا به شدن آسیب دید. اما در سال‌های 1970 میلادی مورد بازسازی قرار گرفته و شکوه گذشته خود را بازیافت. ساختمان معبد کوچکتر از آن چیزی بود که تصور می کردم. بین بقایای قصر، قطعات موزاییک حمام و سیستم گرمایشی آب آن قابل مشاهده بود.

برای بازدید از جاذبه های طبیعی نواحی اطراف خود را برای یک پیاده روی آسان آماده می کنم. اوایل مسیر همه چیز به خوبی سپری می شود، اما هنگامی که به به یک سراشیبی تند رسیدیم، همه چیز تغییر کرد. مسیر پیش رویمان با شن پوشیده شده و از این رو، سطح آن بسیار لغزنده بود. به هر ترتیب، این تجربه سخت و هیجان انگیز را به سلامت پشت سر گذاشته و در پایین تپه روی نیمکتی نشستیم. رودخانه گارنی در پشت سر ما جریان داشت. از این رو کفش های خود را درآروده و در آب رودخانه استراحتی به پاهایمان دادیم.

خوشبخانه در ادامه مسیر همواری را پشت سر گذاشته اما گرمای هوا همچنان آزاردهنده بود. از دره ای که در بین کوهی زیبا از سنگ های بازالت قرار گرفته بود، عبور کردیم. اما پس از یک راهپیمایی یک ساعته در گرما، منظره ای فوق العاده پیش روی ما قرار گرفت. در سمت چپ و راست، کوه‌هایی بسیار زیبا از سنگ های بازالت قرار داشتند. برخی این ترکیب را "سمفونی سنگ ها" نامیده‌اند. پس از صعودی کوتاه، خودرویی را مشاهده کردیم که در انتظار ما بود تا به ایروان بازگردیم. از این که کولر خودرو به خوبی کار می کرد، واقعا خوشحال بودم.

اسپیتاک

صبح روز بعد، به سوی دلیجان در شمال شرق ارمنستان حرکت کردیم. طی مسیر از زمینی عبور کردیم که حروف الفبای ارمنی فولادی در آن نصب شده بودند. ارتفاع آنها تقریبا یک متر بود. طی مسیر خود، از اسپیتاک عبور کردیم که وقوع زلزله شدیدی در سال 1988 موجب مرگ 25 هزار نفر در این منطقه شد. به غیر از بقایای کارخانه‌ها و پوسته‌های خالی فلزی، چیز خاص دیگری از صدمات وارده به آن وجود نداشت. همچنین، منطقه‌ای ایتالیایی که با کمک مالی ایتالیا در اسپیتاک ساخته شده، با سقف‌های قرمز رنگ ساختمان‌ها به راحتی قابل تشخیص بود.

در نزدیکی شهر اسپیتاک، کلیسایی از قلع ساخته شده و در کنار آن قبرستانی قرار دارد که قربانیان زلزله 1988 در آن دفن شده‌اند.

در ادامه مسیر، از میان کوه‌هایی زیبا که با درخت پوشیده شده بودند، عبور کردیم. ناگهان چشم انداز و منظره طبیعی دچار تغییر شد. بار دیگر دکه هایی در امتداد جاده که به فروش گوجه فرنگی، انگور و سبزیجات مشغول بودند. همچنین، از یک کارخانه نان بازدید کرده و برای ناهار مقداری نان از آنجا خریداری کردیم. ماشین آلات بزرگی در این کارخانه بود. یکی از کارگران به دقت مشغول وزن کردن خمیر بود. همچنین بطری های آب زیادی را در آنجا دیدم که با توجه به دمای بالای کارخانه، جای گفتی نداشت.

صومعه حقپات و ساناهین

پس از یک رانندگی طولانی مدت به صومعه قرن دهمی "حقپات" رسیدیم که در بالای کوه قرار داشت. قدمت یکی از کلیساهای این صومعه به سال 966 باز می گردد. همچنین، کلیسای جامع "سنت نیشان" به سال 967 و کلیسای "سنت گرگور" به سال 1005 باز می گردد. برج ناقوس سه طبقه آن نیز در سال 1245 احداث شده است. نقش برجسته های دیواری بسیاری را در این مکان مشاهده کردم. افزون بر آنها، "خاچکارس" - سنگ‌های یادبود - با صلیبی در مرکز و گیاهانی که احاطه‌شان کرده بود، توجهم را جلب کردند.  

کف کلیساها با سنگ قبرهای قدیمی پوشیده شده بود. کتابخانه نیز دارای سوراخ هایی در کف بود. راهبان دریافته بودند که نگهداری کتاب‌ها در زیر زمین موجب افزایش امنیت آنها می شود زیرا صومعه‌ها طی دوران‌های مختلف مورد هجوم و آسیب قرار می گرفتند.

هنگامی که مسیر خود را به سوی "آلاوردی" ادامه دادیم، در دور دست، بزهایی را بالای کوه مشاهده کردم. در آلاوردی کارخانه مس کوچکی قرار داشت. این روستا به واسطه دودکش‌های سنگی بزرگ کارخانه مس از فواصل دور قابل رویت است. در رستوران روستا که دارای سالن‌های غذاخوردی کوچکی بود، استراحت کوتاهی کردیم.

پس از آن، به صومعه ساناهین رسیدیم که در فهرست میراث جهانی جهان نیز ثبت شده است. در داخل برج ناقوس آن، صلیب حجاری شده بزرگی قرار داشت. در داخل کلیسا، سنگ قبرهای بسیاری که تصاویری روی آنها حکاکی شده بود، وجود داشتند. والری، سنگ کوچکی را نشانم داد و گفت دلیل اندازه آن کمبود فضا بوده است.

بین برج ناقوس و کلیسا، بنایی احداث شده بود تا در هنگام زلزله از این دو ساختمان حمایت کند. این مکان بعدها به عنوان کلاس درس پسرها مورد استفاده قرار گرفته و دارای 12 صندلی به عنوان نمادی از 12 حواریون بود. صلیب هایی روی دیوارهای بیرونی توسط زائرین حکاکی شده بودند.  

پس از بازدید از این مکان بار دیگر به شهر دلیجان بازگشتیم. میزبانان بی اند بی به گرمی از ما استقبال کرده و محل اقامت من را نشانم دادند. نوعی اتاق نشیمن بود که به اتاق خواب متصل می شد. طراحی و دکوراسیون آن بسیار قدیمی اما زیبا و فریبنده بود. این شهر دارای خیابانی بود که به سبک قرن نوزدهم بازسازی شده و مغازه های کوچک بسیاری در آن به فروش سوغاتی و سفال می پرداختند.

صومعه و دریاچه سوان

دلیجان دارای خیابانی بود که به سبک قرن نوزدهم بازسازی شده بود. مغازهای کوچک بسیاری نیز در آن به فروش صنایع دستی و سفال می پرداختند. محل اقامتمان طراحی و دکوراسیونی بسیار قدیمی و از مد افتاده داشت. میز صبحانه کاملا زهوار در رفته بود و صندلی ها نیز شرایط بدتری داشتند، اما مسائلی نبودند که موجب ناراحتی من شوند. نان هایی که برایمان آوردند، هنوز گرم بود و مزه پنیر و مربای خانگی نیز فوق العده بودند.

برای دسترسی به دریاچه سوان باید از کوه های پر پیچ و خم قفقاز صعود می کردیم. با توجه به ارتفاع یک هزار و 900 متری، سوان یکی از مرتفع ترین دریاچه های جهان است. اما به دلیل دخالت های انسانی، سطح آن 20 متر پایین تر از سال 1950 بوده و دارای 80 کیلومتر طول و 30 کیلومتر عرض است.

در گذشته، صومعه سوان روی جزیره ای در دریاچه سوان قرار داشت. اما به دلیل کاهش سطح آب، اکنون این صومعه روی یک شبه جزیره قرار دارد. برای دسترسی به آن باید از 235 پله بالا می رفتیم. خوشبختانه تراس‌هایی در طول مسیر پله ها وجود داشت و می توانستیم نفسی تازه کنیم. در برخی تراس‌ها، هنرمندان محلی به فروش نقاشی و کنده کاری‌های چوبی مشغول بودند.

دو کلیسای "سورب آراکلوتس" (حواریون مقدس) و "سورب آستواتساتسین" (مادر خدا) در صومعه سوان قرار دارند. قسمت های پایینی کلیساها از بازالت و قسمت های بالایی نیز از سنگ توف ساخته شده اند. در بیرون از کلیساها خاچکارهایی زیبا قرار داشتند. چشم انداز دریاچه نیز فوق العاده بود.

کاروانسرای سِلیم

پس از سوان به سوی نوراتوس حرکت کردیم. در طول مسیر، یک جاده فرعی وجود داشت که رانندگی پر دست‌اندازی را نوید می داد. برای رهایی از چاله ها مرتب به سمت چپ یا راست می رفتیم. خودروهای روبرویی نیز شرایطی مشابه با ما را داشته و برخی اوقات در آخرین لحظه از روبروی هم کنار می رفتیم. این مساله اندکی بر هیجان سفر افزوده بود. در نوراتوس از قبرستانی بازدید کردیم که مجموعه‌ای از یادبودهای سنگی در آن قرار داشت. والری قدیمی‌ترین آنها را به مم نشان داد. برخی از این سنگ‌ها به شکل تابوت بوده و تصاویری مانند برگزاری جشن یا کاروان فیل روی آنها حکاکی شده بود.

چند زن در کنار ویرانه‌های یک کلیسای کوچک نشسته و به فروش کلاه، جوراب و دستکش‌های کشباف رنگارنگ مشغول بودند. یک جفت دستکش کشباف پشمی از مسن‌ترین آنها که 82 سال داشت، خریدم. در نهایت نیز کنار هم نشسته و عکسی به یادگار گرفتیم.

در بالای کوه، چشم انداز دیدنی و جذابی به کاروانسرای سلیم داشتیم. در دوران قرون وسطی این منطقه بخشی از جاده معروف ابریشم بوده است. کاروانسرای بزرگی نبود و تقریبا از قرن چهاردهم هیچ چیزی در آن تغییر نکرده است. از ویژگی های آن درهای ورودی بزرگ بود. در قسمت چپ کاروانسرا فضای بزرگی با مکان هایی برای خواب افراد قرار داشت. محل نگهداری حیوانات، فضای خواب را از دیگر اتاق ها جدا می کرد.

در مسیر بازگشت، هنگامی که به سمت پایین کوه در حال رانندگی بودیم، چند پل را مشاهده کردیم که سابقا در مسیر جاده ابریشم قرار داشته‌اند. حتا تصور اینکه در گذشته، مردم چگونه در این راه‌های فرعی و باریک مسیر خود را دنبال می کردند، برای من دشوار است.

صومعه تاتِو

در مسیر حرکتمان به سوی تاتِو، از پل شیطان عبور کردیم که پلی طبیعی روی دره ای بین تاتِو و آرژیس است. رودخانه "وروتان" زیر پلی با 50 سانتیمتر عرض و 30 متر طول جریان داشت. در کنار پل دو حوضچه آب معدنی گرم قرار داشتند. صخره های بزرگی نیز با شکل‌ها و رنگ‌هایی عجیب در آنجا قرار داشتند. جاده ای که در آن حرکت می کردیم تا ارتفاع دو هزار و 400 متری کوه ادامه داشت. ابتدا از صومعه تاتِو عبور کردیم که قدمت آن به قرن نهم باز می گردد و با بناهای قرن هفدهمی احاطه شده بود.

کمی بعد وارد مجموعه ای شدیم که کلیسای "پیتر و پل"، یک سالن غذاخوری بزرگ و اتاق های خواب در آن قرار داشت. والری به من گفت که تاتِو سابقا مرکز آموزشی، فرهنگی و سیاسی مهمی در منطقه "سیونیک" بوده است. در آنجا ستونی تاب خورنده قرار داشت که هنگام زلزله حرکت کرده و از شدت آن می کاست. متاسفانه، این ستون به خوبی مورد بازسازی قرار نگرفته و با نوارهای آهنی تقویت شده بود.

در داخلی کلیسای پیتر و پل، چیز جالب توجهی جز یک مقبره وجود نداشت. اما خارج از کلیسا، به واسطه وجود صلیب‌ها و گیاهان تزیینی شاهد محیطی زیبا بودم. پس از اتمام بازدید به آرامی از کوه پایین آمده و ناهار را در هتلی در گوریس صرف کردیم.

وایوتس دزور

روز بعد، برای بازدید از "زوراتس کارر" به سوی "سیسیان" حرکت کردیم. زوراتس کارر مجموعه ای 6 هزار ساله از 260 بلوک سنگ بازالت است که به صورت دایره مرتب شده و با خزه پوشیده شده‌اند. یک نظریه، به استفاده از این مکان در علم ستاره شناسی اشاره دارد. چوپانی به همراه گله گوسفندان خود در آن نزدیکی حضور داشت.

سپس از طریق "وایوتس" به سوی گجرموک" حرکت کردیم که منابع آب گرم بسیاری در آنجا قرار دارد. در یکی از هتل‌هایی که دارای چشمه آب گرم بود، مدتی توقف کردیم. در کنار این هتل مکانی وجود داشت که چهار لوله از دیوار آن خارج شده و آبی با دمای 20 تا 50 درجه سانتیگراد از آنها جاری بود. روبروی هتل نیز دریاچه‌ای که با رستوران های مختلف احاطه شده بود، قرار داشت.

پس از استراحت در هتل، عازم بازدید از آبشار جرموک شدیم. رودخانه های وروتان و آرپا در این مکان به هم رسیده و به صورت آبشار فرو می ریزند. در بهار هنگامی که برف ها ذوب می شوند، حجم آب این آبشار بیشتر می شود، اما در مجموع جاذبه دیدنی بود. روی سنگ‌ها خزه‌هایی به رنگ های مختلف روییده بود و بر زیبایی های این مکان افزوده بود.

صومعه های نوراوانک و خور ویراپ

صومعه قرن سیزدهمی "نوراوانک" بر بالایی کوهی در نزدیکی "یقگنادزور" قرار دارد. دو کلیسای این صومعه نیز به واسطه زلزله آسیب دیده و همانند صومعه تاتِو دارای دانشگاه بوده است. کلیسای بزرگتر دارای دو طبقه بود. داخل و خارج آن سنگ‌های قبر وجود داشتند که روی یکی از آنها تصویر شیر حکاکی شده بود. سوراخ بزرگی نیز در این ساختمان وجود داشت که دور آن را حفاظ کشیده بودند. در واقع، این سوراخ به تونلی منتهی شده که در گذشته به عنوان راه فرار به پایین کوه استفاده می شده است. این صومعه با صخره‌های قرمز احاطه شده و از چشم انداز فوق العاده ای برخوردار بود.

صومعه "خور ویراپ" دارای استحکاماتی بود که آن را احاطه کرده بودند. قدمت ساختمان فعلی آن به قرن هفدهم بازمی گردد و یکی از مکان های زیارتی مشهور در ارمنستان محسوب می شود. طبق افسانه ها، "گریگور روشنگر" در اواخر قرن سوم میلادی به مدت 13 سال در این مکان زندانی بوده است. وی موفق به تغییر دین ارمنستان به مسیحیت می شود و ارمنستان به عنوان اولین کشور مسیحی جهان شناخته می شود. این مکان چشم انداز زیبایی به کوه آرارت دارد که اکنون در مرز کشور ترکیه قرار دارد. مرز ترکیه نیز از آنجا قابل رویت بود.

ایروان

بار دیگر به ایروان مکانی که تورمان آغاز شد، باز گشتیم. از بازاری مسقف بازدید کردم که چندان بزرگ نبود و بیشتر مغازه‌داران به فروش میوه و سبزیجات مشغول بودند. هوا در شهر بسیار گرم بود. از این رو، تصمیم گرفتم تا از "موزه ملی" واقع در میدان جمهوری ایروان بازدید کنم. در این موزه آثار هنری روسی، ارمنی، مجموعه ای از نقاشی های دیواری کپی شده از کلیساهای ارمنی و همچنین آثار هنری از سایر کشورهای جهان نگهداری می شوند.

کلیسای جامع "سنت گرگور روشنگر" از دیگر جاذبه های ایروان است که در سال 2001 به مناسبت هزار و هفتصدمین سالگرد اعلام مسیحیت در ارمنستان، ساخته شده است. در خیابان واقع در سمت چپ این کلیسا، مغازه‌ها و دکه‌های کوچکی وجود دارند که تقریبا هرچه بخواهید در آنها یافت می شود؛ پرنده، وسایل اصلاح صورت، زیرپوش، پشم، ادویه و ... از آن جمله اند. خیابان ها بسیار شلوغ بودند. افراد بسیاری در پیاده‌روها مشغول حرکت بوده و صدای ترافیک در ساعات شلوغی آزاردهنده بود.

بار دیگر به میدان جمهوری باز می گردم و در انتهای مسیر یکی از پیاده‌روها به سالن اپرا ایروان می رسم. روی صحنه ای که مقابل این سالن قرار دارد گروهی از بچه ها در حال اجرای رقص‌های محلی هستند. تماشای رقص آنها سرگرم کننده بود، اما صدای موزیک همانند صدای ترافیک بیش از اندازه زیاد بود. پس از صرف شام به گردش خود ادامه داده و روبروی سالن "سینما مسکو"، میدانی با دو مجسمه حیوانی را دیدم؛ یک گاو نر و یک عنکبوت.

در مسیر بازگشت به هتل، ازدحام در میدان جمهوری توجهم را جلب کرد. نمایش فواره های رقصان موجب حضور جمعیت شده بود. با ریتم موزیکی که در حال پخش بود، فواره‌ها به رنگ های مختلف درآمده و تا ارتفاع‌های مختلفی صعود می کردند. برخی اوقات ارتفاع آنها به حدی می رسید که حتی جمعیت حاضر را خیس می کرد. شب پایانی سفرم به ایروان به واقع خاطره انگیز بود.

 

انتشار یافته: ۱
در انتظار بررسی: ۱
غیر قابل انتشار: ۰
مهربانو
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۴:۰۸ - ۱۳۹۴/۰۳/۱۸
1
0
اگر از اینهمه مناطق دیدنی که رفتید یه عکس هم میذاشتید بهتر نبود؟ اصلا سفرنامه بدون عکس هم داریم؟
مدیر پایگاه
کاربر گرامی مطالب مورد استفاده در بخش سفرنامه از تجربه های مسافران آماتور  مورد استفاده قرار گرفته است و معمولا این یادداشت ها پس از انجام سفر توسط آنها نوشته شده است- از این رو با یک سفرنامه حرفه ای که هر لحظه و هر مکان برای آن تصویر نیز تهیه می شود، تفاوت دارد

 

البته می توان از روی نوشته ها اقدام به تهیه عکس برای برخی از موقعیت ها کرد اما قطعا از کیفیتی مشابه سفرنامه های حرفه ای برخوردار نخواهد بود
نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی:
Chaptcha
حروفي را كه در تصوير مي‌بينيد عينا در فيلد مقابلش وارد كنيد